17 Aralık 2012 Pazartesi

80'li yıllar... dedem her zamanki gibi cuma namazını kılmaya camiye gidiyor.namazın sonunda hoca konuşmaya başlıyor.''bazı hacilerin çocukları ne yapiler belli degil, gomünist olmuşler,dinden imandan çıkmışler.'' dedem hışımla ayağa kalkıyor sağ elini havaya kaldırıp caminin duvarına hırsla vuruyor.cemaat bir anlam veremiyor. dedem hocaya dönüp ''hoca efendi sözün bil!ahan senin imanın bu tuvar ga
dar doz dutmiş.'' deyip bastonunu vura vura çıkıyor camiden.babam ve ben her cuma bu hikaye ile yad ederiz ''hele oğul söyle o paşifleri(faşistleri) nasıl dövdüz?'' diyen dedemi. ve diyorum keşke dedem yaşıyor olsaydı hâlâ. görseydi imanı toz tutmuşları.görseydi iman arkasına sığınıp susanları.görseydi ''komşusu açken kendisi tok yatan bizden değildir'' diyen bir inancın susan evlatlarını! 56 gündür gözü kör,kulağı sağır,dili lâl olan dara düştüğünde ''kardeşiz'' diyenleri. zaman geçtikçe o toz çamurlaştı be gül yüzlü dedem...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder